Wanda Wedecka, "Karowa", l.60-te XXw.

Karowa” Wandy Wedeckiej to niezwykła, pełna energii wizja Warszawy, w której rzeczywisty motyw architektury zostaje przekształcony w niemal fantastyczny świat. Artystka przedstawia wiadukt Karowy nie jako spokojny element miejskiego pejzażu, lecz jako przestrzeń poddaną wyobraźni i malarskiej deformacji.

Najmocniej przyciąga wzrok intensywny błękit, który nadaje całej kompozycji niezwykłą świetlistość i siłę. Na jego tle szczególnie wyraziście pojawiają się rzeźby ustawione na wiadukcie. Wedecka świadomie zmienia ich proporcje tak, że figury stają się większe, bardziej dominujące i ekspresyjne, niemal wychodzą poza architektoniczne ramy. Zamiast spokojnych, harmonijnych rzeźb o renesansowym rodowodzie otrzymujemy postacie trochę szalone, niepokojące i groteskowe.

To właśnie ten zabieg sprawia, że „Karowa” przekracza granice zwykłego miejskiego pejzażu. Warszawa Wedeckiej staje się miejscem, w którym rzeczywistość miesza się z wyobraźnią, a znane fragmenty miasta zaczynają żyć własnym, nieco absurdalnym życiem. Jest w tym coś z atmosfery poezji Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i jego zamiłowania do groteski, fantazji i przewrotnego spojrzenia na codzienność. Nie jest to jednak ilustracja poezji, lecz podobny sposób patrzenia: rzeczywistość zostaje przesunięta o krok w stronę snu, żartu i wyobraźni.

„Karowa” pokazuje Wedecką jako artystkę, która potrafiła odnaleźć w Warszawie nie tylko architekturę, ale również jej potencjał fantastyczny. Mocny kolor, zdeformowana skala figur i rytm miejskich form tworzą obraz pełen napięcia i niezwykłej energii.

Olej na płótnie, 52 × 79 cm, lata 60. XX wieku, sygnowany.