Józef Oźmin

Święta rodzina

Akwarela na papierze ,

20 x 29,5 cm w w świetle passe-partout,

oprawiona

Sztuka XX wieku.

Józef  Oźmin ( 1903 - 1999 )

Urodził się w Kaliszu, gdzie ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki. Dalszą naukę kontynuował w Poznaniu, gdzie w 1919 ukończył Wyższą Szkołę Sztuk Zdobniczych. W 1920 jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1930 wziął ślub z malarką Łucją Stanisławą Szwedą. W latach 1932–1938 studiował w akademii Andrégo Lhote'a, w Paryżu oraz w Regia Accademia di Belle Arti di Roma^[2]. Józef i Łucja Oźminowie początkowo zamieszkali w Poznaniu, przenieśli się jednak do Warszawy. Do końca życia wspólnie pracowali, sygnując razem swoje działa. Specjalizowali się w monumentalnym malarstwie ściennym, przede wszystkim o tematyce religijnej. Ozdobili freskami katedry w Pelplinie, Włocławku oraz wiele innych kościołów m.in. w Warszawie, Kielcach, Sieradzu, Swarzędzu^[3]), Krobii, Gniewkowie oraz Żytowiecku.

W 1944 podczas renowacji Kaplicy Najświętszej Marii Panny na Jasnej Górze w Częstochowie, artyści odkryli wspaniałe freski Tomasza Dolabelli.

Małżeństwo pracowało także za granicą. We Włoszech ozdobili kościół Santa Aurelia, w pobliżu Cremony. W Polsce powierzono Oźminom odtworzenie - na podstawie czarno-białej fotografii - plafonu Bacciarellego w sali balowej Zamku Królewskiego w Warszawie.

Józef Oźmin uprawiał także malarstwo sztalugowe, głównie akwarele. W jego pracach dominowała tematyka biblijna, często również czerpał inspiracje z mitologii greckiej i rzymskiej.

Zmarł w wieku 95 lat w Irlandii, gdzie przebywał na wakacjach u syna. Został pochowany na Powązkach (kwatera 13-6-16)^[4]. Kilka miesięcy później zmarła jego żona.

Za osiągnięcia w sztuce sakralnej Łucja i Józef Oźminowie otrzymali prestiżową nagrodę Świętego Brata Alberta.