Wanda Wedecka, "Starówka", 1962

Starówka” Wandy Wedeckiej z 1962 roku to dynamiczna wizja miejskiej architektury, w której rzeczywisty motyw zostaje przetworzony w zdecydowaną, nowoczesną kompozycję. Artystka nie skupia się na wiernym odtworzeniu poszczególnych budynków ale upraszcza i geometryzuje formy, budując obraz za pomocą rytmu brył, płaszczyzn i wyrazistych podziałów.

Największą siłą obrazu jest kolor. Wedecka operuje mocnymi, żywymi barwami, zestawiając je w sposób zdecydowany i pełen energii. Kolor nie służy tu jedynie opisaniu rzeczywistości, ale staje się jednym z głównych środków budowania przestrzeni i nastroju. Dzięki temu „Starówka” ma wyrazisty, niemal pulsujący charakter.

Architektura została potraktowana syntetycznie, a poszczególne elementy widoku układają się w niemal abstrakcyjny rytm. To właśnie balans między rozpoznawalnym motywem miasta a coraz silniejszym przetworzeniem form nadaje pracy szczególną siłę. Artystka pokazuje Starówkę nie jako dokumentalny widok, lecz jako własną, malarską interpretację miejskiej przestrzeni.

Duży format ( 90 × 130 cm) dodatkowo wzmacnia monumentalność kompozycji. „Starówka” jest przykładem charakterystycznego dla Wedeckiej sposobu myślenia o pejzażu: rzeczywistość staje się punktem wyjścia do budowania autonomicznego świata koloru, formy i rytmu.

Olej na płótnie, 90 × 130 cm, 1962, sygnowany.

Wanda Wedecka – polska artystka związana z malarstwem drugiej połowy XX wieku. Jej obrazy z lat 60. wyróżniają się nowoczesną formą, wyrazistą kompozycją i indywidualnym podejściem do koloru. Galeria Bellotto prezentuje wybór jej prac, które przez kilkadziesiąt lat pozostawały poza szerszym obiegiem kolekcjonerskim.