Antonina Wysocka-Jonczak (1942–2011) była rzeźbiarką, której twórczość łączyła syntetyczną formę z tematami człowieka, przemijania i duchowości, obecnymi w rzeźbie kameralnej i monumentalnej.

Studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1966 roku uzyskała dyplom w pracowni prof. Mariana Wnuka. Brała udział w międzynarodowych sympozjach rzeźbiarskich, plenerach i pobytach twórczych, m.in. w Orońsku, a jej realizacje plenerowe powstawały za granicą.

Pracowała w kamieniu, drewnie i brązie. Tworzyła także medale, rysunki i obrazy. Jej rzeźby mają zwarte, syntetyczne formy, a postać ludzka staje się punktem wyjścia do rozważań nad relacją ciała, materii i emocji. Obok kompozycji abstrakcyjno-figuratywnych, takich jak „Subiektywny I”, tworzyła prace symboliczne. Poszukiwała równowagi między uproszczeniem formy a znaczeniem przedstawienia.

Otrzymała Złoty Medal na II Biennale Internazionale d’Auvergne w Châtel-Guyon w 1989 roku oraz Grand Prix Leonard na III Biennale w Riom. Jej prace znajdują się w zbiorach Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, a w 1997 roku TV Polonia zrealizowała film o artystce.