Edmund Bartłomiejczyk

Edmund Bartłomiejczyk (1885–1950)

Edmund Bartłomiejczyk - wybitny polski grafik, ilustrator, projektant i pedagog, jeden z najważniejszych przedstawicieli polskiej grafiki artystycznej i użytkowej okresu międzywojennego. Urodził się w Warszawie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Od 1917 roku prowadził działalność pedagogiczną, a w 1926 roku objął pierwszą w Polsce katedrę grafiki użytkowej w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Był profesorem tej uczelni oraz współtwórcą środowiska nowoczesnej polskiej grafiki.

Szczególne miejsce w jego dorobku zajmował drzeworyt, w którym osiągnął mistrzostwo operowania kontrastem czerni i bieli, rytmem linii oraz syntetyczną formą. Inspirację czerpał z polskiej sztuki ludowej, zwłaszcza kultury Podhala i Huculszczyzny. Tworzył portrety, sceny rodzajowe, pejzaże i kompozycje religijne. Zajmował się również ilustracją książkową, projektowaniem plakatów, znaczków pocztowych, banknotów i ekslibrisów, łącząc wysoką kulturę artystyczną z doskonałym warsztatem projektowym.

Bartłomiejczyk należał do Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików „Ryt”, którego był także prezesem. Odegrał znaczącą rolę w rozwoju polskiej grafiki użytkowej oraz kształceniu kolejnych pokoleń artystów. Po II wojnie światowej uczestniczył w odbudowie warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, pełniąc funkcję jej prorektora w latach 1945–1946. Jego twórczość pozostaje ważnym świadectwem rozkwitu polskiego drzeworytu pierwszej połowy XX wieku.