Edward Wittig (1879–1941) należał do najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy pierwszej połowy XX wieku. Łączył europejskie doświadczenie artystyczne z poszukiwaniem nowoczesnej, monumentalnej formy.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, a następnie w paryskiej École des Beaux-Arts. W latach 1914–1920 wykładał w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych; był również profesorem Politechniki Warszawskiej. Należał m.in. do ugrupowań „Sztuka”, „Blok” i „Rytm”.

Wczesne prace Wittiga, powstałe pod wpływem sztuki Auguste’a Rodina, wyróżniają symbolizm, emocjonalność i wrażliwy modelunek powierzchni. Około 1910 roku artysta zwrócił się ku nowemu klasycyzmowi, syntezie bryły oraz klarownej, monumentalnej kompozycji.

Jest autorem słynnej „Ewy” oraz pomników Lotnika i Peowiaka w Warszawie. Uczestniczył w Biennale w Wenecji w 1920 i 1934 roku. Jego twórczość zajmuje ważne miejsce w historii polskiej rzeźby nowoczesnej, a zachowane odlewy prac artysty są poszukiwane przez kolekcjonerów.