Felicja Potyńska (1903–1994) była polską graficzką, malarką i rysowniczką, której dorobek wyróżniają widoki Warszawy i zapisy miast powojennej Polski.

Kształciła się prywatnie w Warszawie i Paryżu w latach 1930–1935. Zajmowała się także projektowaniem wnętrz i scenografią, a przed wojną tworzyła niewielkie realizacje dla młodzieżowego teatru Akademickiego Koła Łomżan. Jej prace prezentowano na wystawach indywidualnych i zbiorowych.

W grafice szczególnie interesowała ją litografia, pracowała także w technice stalorytu, a obok grafiki tworzyła rysunki, akwarele i obrazy. W 1946 roku we Wrocławiu wydano tekę „Dolny Śląsk” z 20 autolitografiami przedstawiającymi miasta regionu. W latach 50. powstał cykl stalorytów poświęconych Warszawie, m.in. Łazienkom, Staremu Miastu i Pałacowi Kultury i Nauki, łączących dokumentalny charakter z uporządkowaną formą.

Jej prace pokazywano m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie i Zachęcie. W Galerii Bellotto dostępny jest staloryt przedstawiający Warszawę, z zachowanym odciskiem matrycy i sygnowaniem, oprawiony w czeczotową ramę nawiązującą do estetyki epoki. Praca ma znaczenie artystyczne i dokumentacyjne.