Henryk Lewensztadt

Henryk Lewensztadt (1983-1962) urodził się w 1893 roku w Lublinie. W 1911 rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, następnie kształcił się w Monachium. W okresie międzywojennym związany był z Lublinem, Kazimierzem Dolnym, Warszawą i Zakopanem. Podróżował także po Europie; w 1928 roku wystawiał na paryskim Salon d’Automne, a około 1930–1933 przebywał m.in. we Francji i we Włoszech. W Polsce uczestniczył w wystawach TZSP, ŻTKSP i krakowskiego TPSP, miał również wystawy indywidualne w Warszawie. 

Najważniejszym tematem jego twórczości był pejzaż. Szczególne miejsce zajmują widoki Kazimierza Dolnego, Lublina i Zakopanego, a także pejzaże powstałe podczas europejskich podróży, m.in. w Wenecji i Cagnes-sur-Mer. Posługiwał się malarstwem olejnym, pastelem, akwarelą i rysunkiem. W jego twórczości można dostrzec przejście od wcześniejszej, jaśniejszej palety ku bardziej zdecydowanej, nasyconej kolorystyce. Zachowane prace dokumentują także jego zainteresowanie miejskim pejzażem i architekturą.

II wojnę światową Lewensztadt spędził wraz z żoną w Związku Radzieckim, m.in. na Syberii. W 1946 roku powrócił na krótko do Polski, a następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał do śmierci w 1962 roku. Tworzył również po emigracji – zachowane są prace sygnowane po hebrajsku, a na rynku pojawia się m.in. „Krajobraz Jaffy” z 1954 roku, co jest istotnym świadectwem izraelskiego okresu jego twórczości. Jego przedwojenne dzieła znajdują się m.in. w zbiorach muzealnych związanych z Kazimierzem Dolnym; obraz „Pejzaż kazimierski” z 1926 roku jest własnością Kamienicy Celejowskiej, oddziału Muzeum Nadwiślańskiego.