Marian Niżyński (1910–1943) był wszechstronnym artystą okresu międzywojennego, malarzem, grafikiem, projektantem i poetą, którego rozproszony dorobek pozostaje jednym z mniej znanych, a zarazem interesujących rozdziałów polskiej sztuki pierwszej połowy XX wieku.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem m.in. Władysława Jarockiego, Karola Frycza, Wojciecha Weissa i Xawerego Dunikowskiego. W latach trzydziestych mieszkał w Warszawie, gdzie rozwijał działalność artystyczną i literacką oraz tworzył projekty graficzne i reklamowe. W 1939 roku pracował jako bibliotekarz w Bibliotece Polskiej Akademii Literatury. W Warszawie mieszkał z żoną Krystyną Mikulską, pianistką, pozostając w kręgu artystycznego i intelektualnego życia stolicy.

Twórczość Mariana Niżyńskiego obejmuje malarstwo, rysunek, pastel, grafikę oraz ceramikę. W zachowanych szkicach i pastelach widoczna jest bezpośredniość artystycznego zapisu, swobodna kreska oraz umiejętność uchwycenia charakteru miejsca i motywu. W czasie wojny, aby utrzymać się i kontynuować działalność twórczą, wykonywał przede wszystkim niewielkie obiekty ceramiczne. Jego dorobek zachował się w rozproszeniu, a pojawiające się na rynku szkice i prace na papierze należą do rzadko spotykanych świadectw jego działalności artystycznej.

Po latach twórczość Mariana Niżyńskiego była przypominana między innymi dzięki staraniom jego siostrzenicy Izabeli Galickiej, historyczki sztuki, współodkrywczyni obrazu El Greca w Polsce. Rzadkość zachowanych prac oraz ich obecność w niewielu kolekcjach sprawiają, że dzieła artysty mają szczególny charakter kolekcjonerski. Galeria Bellotto prezentuje szkice i pastele Mariana Niżyńskiego, umożliwiając poznanie twórczości artysty pozostającej przez lata poza głównym obiegiem.