Piotr Bogusławski (ur. 1941) jest malarzem, którego wieloczęściowe obrazy tworzą charakterystyczny język kompozycyjny oparty na podziale przestrzeni, rytmie i zestawianiu kolejnych kadrów.

Studiował malarstwo w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1967 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Jana Cybisa. Od 1975 roku jest związany z macierzystą uczelnią jako pedagog, obecnie prowadząc pracownię malarstwa na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki. Jego prace znajdują się m.in. w kolekcji Zachęty Narodowej Galerii Sztuki.

Charakterystyczną cechą jego malarstwa jest forma tryptyku i poliptyku, w której poszczególne części działają jak osobne kadry, a jednocześnie tworzą spójną kompozycję. Artysta podejmuje w nich temat człowieka, jego osamotnienia i zagubienia we współczesnym świecie, stopniowo wprowadzając również motywy natury i fragmenty pejzażu. W późniejszym cyklu „SYNTHÈ” szczególnego znaczenia nabiera relacja pomiędzy obrazem a architekturą oraz sposób, w jaki wieloczęściowa kompozycja organizuje przestrzeń odbiorcy.

W ostatnich latach jego twórczość była prezentowana m.in. na wystawie „SYNTHÈ. W przestrzeni” w Muzeum Fabryki w Łodzi w 2022 roku, poświęconej najnowszemu wówczas cyklowi artysty. Bogusławski uczestniczył również w wystawie „Gałganiara. Studium postaci Eufemii” w Pałacu Czapskich ASP w Warszawie. Jego obecność w kolekcji Zachęty oraz współczesne prezentacje potwierdzają trwałą obecność jego malarstwa w polskim obiegu artystycznym.