Urszula Brzozowska-Strzałecka (1936–2021) należała do grona polskich malarek, które w latach 60. poszukiwały nowych możliwości budowania przestrzeni poprzez kolor i syntetyczną formę. Studiowała malarstwo w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Artura Nacht-Samborskiego, a po ukończeniu studiów pozostała na uczelni jako asystentka i adiunkt w pracowni prof. Janusza Strzałeckiego, gdzie prowadziła zajęcia z rysunku i malarstwa. Należała do grupy Rekonesans, uczestnicząc w jej wystawach, a równolegle rozwijała własną praktykę malarską. W latach 1976–1983 wraz z Januszem Strzałeckim pracowała przy rekonstrukcji plafonu Marcella Bacciarellego w Zamku Królewskim w Warszawie. W jej obrazach kolor nie jest jedynie elementem opisu, lecz środkiem konstruowania przestrzeni i rytmu kompozycji. W pejzażach oraz cyklu „Widok z okna” artystka sprowadzała motyw do prostych, niemal abstrakcyjnych układów płaszczyzn, często zestawiając kontrastujące barwy. Obok pejzaży pojawiały się motywy ptaków, kwiatów, postaci i symbole zaczerpnięte z literatury oraz tradycji ikonograficznej. W późniejszych pracach, m.in. w cyklu „Raj utracony”, geometryczne pola łączyła z pojedynczym znakiem – jabłkiem, które stawało się elementem o symbolicznym znaczeniu. Jej obrazy i gwasze znajdują się w zbiorach Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Narodowego w Warszawie, Zamku Królewskiego w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz innych kolekcjach muzealnych. Twórczość Brzozowskiej-Strzałeckiej była również przypominana na wystawach poświęconych polskiej abstrakcji, m.in. na wystawie „Gorący świat” z kolekcji Zachęty w 2024 roku.