Wanda Wedecka, "Hrabina", l.60-te XXw.

„Hrabina” Wandy Wedeckiej to portret, który przyciąga uwagę swoją niezwykłą niedookreślonością. Artystka potraktowała postać szkicowo, pozostawiając część form jakby w stanie powstawania. Trudno rozstrzygnąć, czy obraz jest świadomie niedokończony, czy też taki sposób prowadzenia formy był zamierzonym zabiegiem – w obu przypadkach efekt jest niezwykle sugestywny.

Szczególnie intrygująca jest twarz modelki, na której pojawia się wyraźna plama błękitu. Ten chłodny, nienaturalny akcent przełamuje cielesność przedstawienia i sprawia, że twarz przestaje być jedynie realistycznym wizerunkiem. Błękit działa niemal jak znak – odsuwa postać od rzeczywistości i nadaje jej nieco tajemniczy, niesamowity charakter.

Wedecka nie dopowiada szczegółów. Twarz i sylwetka są zaledwie częściowo opracowane, a fragmenty pozostają szkicowe. Dzięki temu postać wydaje się bardziej wyłaniać z obrazu, niż być w nim jednoznacznie przedstawiona. To właśnie połączenie niedokończonej formy, zdecydowanego gestu malarskiego i błękitnej plamy na twarzy buduje atmosferę lekkiego niepokoju.

„Hrabina” nie jest klasycznym, reprezentacyjnym portretem. To raczej próba uchwycenia obecności postaci za pomocą kilku mocnych znaków, koloru i niedopowiedzenia. Wedecka pozostawia widzowi przestrzeń do własnej interpretacji, a pozorna niepełność obrazu staje się jego największą siłą.

Olej na płótnie, 76 × 56 cm, lata 60. XX wieku.