Wanda Wedecka

Wanda Wedecka (1919–2011) należała do pokolenia polskich malarzy, którzy w latach 50. i 60. poszukiwali własnej formuły między figuracją, abstrakcją i malarstwem materii.

Studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w latach 1945–1951 kształciła się pod kierunkiem Tymona Niesiołowskiego. Jej prace pokazywano m.in. w warszawskiej Kordegardzie, Muzeum Mazowieckim w Płocku, Gandawie i Brukseli, a także na ważnych wystawach zbiorowych w Polsce.

Najbardziej charakterystyczne są jej kompozycje kwiatowe, w których motyw suszonych roślin staje się niemal abstrakcyjną strukturą obrazu. Wedecka chętnie budowała powierzchnię farby grubym impastem, nadając kompozycjom wyrazistą fakturę i operując przygaszoną, nasyconą paletą. Podejmowała również martwą naturę, pejzaż, akt i abstrakcję, a we wczesnych pracach pojawiały się doświadczenia kubizmu.

Jej obrazy znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Toruniu i Muzeum Mazowieckiego w Płocku. Udział w wystawach „Malarstwo w XV-lecie PRL” w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz I Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie potwierdza jej obecność w polskim życiu artystycznym lat 60.